شاید ریگی

روی روزنه خوشبختی ام افتاده...

این چراغ سبز هم که هر وقت ما کارش داشتیم جیم شد.عمرمون رو پشت چراغ قرمز می گذرونیم. با نیم نگاهی می بینم ماشین دست راستی از من هم کلافه تر است. در ماشین دست چپ...تو به من نگاه می کنی! چشمهایت از ماشینت هم مشکی تر است.به من لبخند می زنی!از اینجا به بعد حاضرم همه ثانیه های عمرمو به چراغ قرمز هدیه بدم.

چند سال بعد....

با خودم فکر می کردم و بعد یه قهقهه گوش خراش....

:احمق...من نزدیک بین بودم. اون روز تو شیشه ماشین خودمو می دیدم و لبخند می زدم...

دیدار زیر آفتاب داغ

با سرور و لبخند بر لبانمان

روز دوم

دیدار در سایه

با سایه غم در چشمانمان

روز سوم

دیدار بی دیدار

من و فنجان چای کهنه دم

زیر و رو می کنم.

تنها نقش زندگی ام...

نقش توست.....

سلام...