توی حیاط دانشگاه منتظرت ایستاده بودم. بوی ماهی سرخ شده دیوونم کرده بود.کتاب و جزوه ای که میخواستی آورده بودم ولی تو دیر کرده بودی.بالای صفحه اول کتاب نوشتم:
دیر کردی...منم رفتم...میدونی...خیلی ماهی دوست دارم.
چند روز بعد کتاب و جزوه را دادی دستم و زود رفتی...جزوه رو که باز کردم دیدم نوشتی:
تو هم خیلی ماهی....منم دوستت دارم

!!!یادش به خیر

...پ.ن: به یاد  ایلیا

صدايم می کند و نگاهش همچنان به من خيره است و من دلتنگم پر از نياز همصحبتی با آن دلربا ... حس می کنم تمام عالم را رها کرده و دست بر زير چانه زده و بر من خيره است حس می کنم لحظه ای رهايم نمی کند و با صدايی مرتب تکرار می کند آنچه را مديون من هستی ادا کن و من نمی توانم ... حس می کنم دوست دارد برايش حرف بزنم مثل آن روزها که با هم عشق بازی می کرديم مرا می خواند ٬ به پای سجاده می کشاند اما نمی گذارد برايش حرف بزنم نمی گذارد ... نمی دانم چرا مدتهاست برايش حرف نزده ام مدتهاست ... اين شبها حس می کنم کنارم است همين الان کنار انگشتانم ... دستان سرد و يخ بسته ام را در دست دارد و انگشتانم را بر روی صفحه ی نفرت انگيز فشار می دهد صفحه ی حروف الفبا ... در گوشم زمزمه می کند بنويس هر چه می خواهی برايم بگويی را بنويس ٬بنويس دخترک مجازی من ... بنويس که تو از دنيای حقيقی مدتهاست دوری ... يکی می زند توی گوشم يکی محکمتر بر انطرف صورتم نمی توانم بنويسم ملت می خوانند آبرويم می رود نه ! گريه هم حق ندارم بکنم مثل قبلنها که برايش گريه می کردم خوب !! می گويد منتظرم ... صدايم می لرزد و گلويم پر از بغض است دلم می خواهد از دنيا رها شوم دلم می خواهد برگردم دلم می خواهد تنها باشم ... می گويم ... مهربانا ... تنهايم نمی گذارند تا برايت بگويم ... اصلا نمی دانم چه می خواهم ... نمی دانم چون خيلی چيزها هست که می خواهم و من نمی دانم کدامشان را بگويم ... می گويد بگو ! و سپس خيره منتظر می ماند ... چقدر از بودنش می ترسم ... او ترسناک است پر از هيبت است و اين همه هيبت می ترساند مرا ... شليکی ديگر بر روی گونه هايم احساس می کنم گوييا باز هم مرا سيلی زده است می گويد بگو ... و من در حاليکه اشک می ريزم می گويم امشب ... امشب برايت خواهم گفت فقط اگر رخصت سخن دهی ... اگر مهر خموشی بر لبهايم نزنی ... می گويد من هميشه رخصت می دهم بچه جان ... اگر خواب امانت دهد ... می گويم امشب بگذار با هم تنها باشيم ... از شب نمی ترسی ؟؟؟ نه نمی ترسم ... مگر از تاريکی نمی ترسی ؟؟ می ترسم ؟؟ پس !! چون تو هستی نمی ترسم ... مگر از من نمی ترسی ؟؟؟ می ترسم خيلی هم می ترسم ... می خندد و می گويد امشب ... سپس می گويد من هميشه هستم بچه جان اين تويی که مدام نيستی ... مدام دور می شوی و سپس رهايم می کند ... حالا يک حس بد دارم اورفته است من تا شب چه بايد کنم ... کاش می گفتم کنارم باش اما شب برايت سخن خواهم گفت ... آخ !!! باز هم يک سيلی ديگر !! من هستم فرزند من ... تو خودت همين الان مرا رها کردی ... و سپس می گويد دوستت دارم هر چه می خواهد دل تنگت بگو ... و من باز هم نمی دانم چه بگويم ... باز هم مهر خموشی ... باز هم سکوت .....................

که میخواهد این قوی زیبا بمیرد....