می دانی ؟؟ می دانم جز تو هیچ کس نای پاسخ به خواسته هایم را ندارد ... می دانم جز تو ٬ خود تو ٬ هیچ کس نمی تواند حتی بشنود آنچه را باید ... اینکه هستی ... اینکه می خندی و در آغوش می کشی ... اینکه بغض گلویم را دوست داری ... شکر ... بودنت را شکر ... نگاهم به درگاهت نگاهی از سر عجز است ... از سر نیاز ... چه!! ... می دانم هیچ کس نمی تواند جز تو ببخشاید آنچه را می خواهم ... وقتی در سکوت با تو سخن می گویم ... و وقتی با فریاد صدایت می زنم ... می آیی ... در هر دو حالت می آیی و در آغوشم می کشی ... می دانی دخترک دست پرورده ی نازداده ات بسی عجول و کم طاقت است و حظ می کنی از اینکه چیزی را سخت به او عطا فرمایی ... عشق بازی اینگونه را با مریم دوست می داری ... گویی بهانه های پی در پی اش و در زدن های بی وقفه اش تو را خوش می آید ... اگر هوای دل مریم ٬ هوای شاد جوانی نیست ... اگر بی وقفه می خندم و لبخند نثار می کنم ... اگر یاد گرفته ام در دل بگریم و بر لب بخندم ... شاید بزرگ شده ام دیگر ... شاید دیگر بهانه هایم بوی کودکی نمی دهد ... بوی پختگی می دهد ... درویش ... سکوت را تجربه خواهم کرد ... به مدد یاریت ... تا روزی که آنچه می خواهم از دستان مهربانت ستانم ... تا آن روز ... سکوت روح را تجربه خواهم کرد ... بدون یک حرف نگارش ... بدون هیچ تخلیه ی درون ... سکوت روح ... روزه ای است برای ستاندن آنچه می خواهم ... تا آن روز ... تا آن روز قشنگ و آفتابی ... یا حق....

 

چیزی به صبح نمانده عزیز دلم...

هر چه کردم خوابم نبرد . پشت پنجره باران می بارد . دلم می خواست تو اینجا بودی و با هم از خانه بیرون می رفتیم و در خیابان سوت و کور قدم میزدیم.و من به تو می گفتم چقدر به نگاه گرمت محتاجم. به تو می گفتم هیچ آتشی به اندازه نگاهت مرا از سرما نجات نمی دهد . اگر خورشید منجمد شود هم چشمهایت برایم گرمترین پناهگاه جهان است.

باران همچنان می بارد ولی این شهر خاکستری تمیز نخواهد شد .تمام باران های جهان هم نمی توانند غبار ریا را از این شهر پاک کنند. شهری که دوستش داشتم حالا آیینه دق من شده است. انگار همه مردم دارند نقش بازی می کنند . دیدن فجیع ترین چیزها برای همه عادی شده است. همه چیز در این جا مصنوعی شده...حالا بگو گناه من چیست که نمی خواهم شانه بالا بیاندازم و به من چه بگویم؟ می خواهم شبیه ترانه هایم زندگی کنم و این کار ساده ایی نیست ....نه برای خودم و نه برای آنکه قرار است شریک سقف و سکوتم بشود.... عمرم را در مشت کوبیدن به دیوارها گذراندم  و می گذرانم...همه حتی بسیاری از دوستان صمیمی ام مدام زیر گوشم می خوانند که از این کشور برو..آن ها معتقدند که در کشور ما راههای پیش رفت مسدودند...ولی من نه به آن پیش رفتی که می گویند معتقدم...نه می توانم از این مملکت بروم...به خاطر تو....به خاطر مادر و پدرم....به خاطر خواهرم...به خاطر دوستان و اقوامم...به خاطر کتاب فروشی های میدان انقلاب.... به خاطر کافه نادری....به خاطر پل سفید روی رودخانه کارون...به خاطر ساحل خلیج فارس.... من از این مملکت نمیروم حتی اگر از آسمانش داس به زمین ببارد...حتی اگر مجبور شوم به خاطر ندیدن  تلخی ها خودم را در خانه زندانی کنم...چون اینجا کسانی را دارم که به نگاهی هم که شده نگرانی هایم را با آنها در میان می گذارم...کسانی هستند که  به زبان خودم دشنامم می دهند....کسانی که به زبان خودم می گویند دوستم می دارند....تو اینجایی و من هم اینجا خواهم ماند....چشمان تو سرزمین منند .سرزمینی که در آن آدمی را توان معجزه هست....سرزمینی که پناهم می دهد از این همه یاوه  .... سرزمینی که زیباست...

پس چشمانت را نبند تا به جهان تبعیدم نکنی....چشمانت را نبند تا بتوانم زندگی کنم....

 

                                                                                         14/بهمن/1381

 

پ.ن: چقدر التماس کردم و تو نشنیدی....چشمهایت را بستی و برای همیشه رفتی...حالا عزیز دلم ...بعد از گذر این همه روزهای سخت- بدون تو خیلی سخت- باز هم می نویسم به تعداد تمام دانه های باران که می بارد دوستت دارم.14 بهمن امسال هم بارانی بود.........