دیده ام را که به دیدار دریا می برم
 آغوشت وسعت دیار من است
 دیاری که در آن ترانه رهاست
وسیم خاردار به افسانه می ماند
 ( این سطر به صله ی یک تبسم تو سروده شد)
 آغوشت یاد آور بستر بی مرز کودکی است
 با زمزمه های معجزه ساز مادر و
قصه های شب سوز شبانه!
آغوشت کتمان تمام تاریکی هاست
 اتمام تمام تحکم ها
به جهانی که یوزباشیانش
 حیله ی حقیقت لباس خویش را به آیت شکنجه تبلیغ می کنند.
 دیده ام را که به دیدار دریا می برم
 آغوشت پناه اندیشه های من است
و سینه ات تالاری است
که در آن فریاد میزنم
 * انسان آزاد است*

 روزت مبارک عزیز دلم

مرد میان سالی با سبیل آویزان و شکمی که دست هایش به سختی دور آن می رسید به همراه دو دوست دیگر که هر دو موهایشان را از پشت بسته بودند ، سر میز کافی شاپ نشسته بودند و بخت یار من بود که میز من درست کنار میز این سه نفر بود و صحبت هایشان را به راحتی می شنیدم:

((چامسکی مرد بزرگی بود . او گفت " ما رفتم " و این را ثابت کرد که در ادبیات و دستور زبان آن می توان به راحتی از جمله " ما رفتم " استفاده کرد. اگر چه چامسکی زبان شناس بزرگی بود اما به بیکافسکی نمی رسید . از 5 کتاب بیکافسکی که به فارسی ترجمه شده است !!ترجمه بهمن کیارستمی از همه بهتر است . اما من خودم قصد دارم باقی کتاب های بیکافسکی را به فارسی برگردانم و دارم الان به کلاس زبان می روم !! و استاد زبانم گفته زبانت خیلی خوب شده است .))

مرد میان سال سبیلو با صدای بلند جملات بالا را تکرار می کرد .... بی توجه به همه آدم های ساده اندیشی که فقط به قصد نوشیدن قهوه به کافی شاپ می روند. او چامسکی و بیکافسکی و تروتسکی را با هم می آمیخت و مشخص بود از ذکر هر اسمی که به " کی " ختم شود لذت می برد.

در این بین من به 5 کتاب بیکافسکی که به فارسی ترجمه شده اند فکر می کردم و هر چه جستجو کردم بیش از دو عنوان نیافتم. یکی که گزیده اشعار او بود و آن هم به شکلی باور نکردنی بد ترجمه شده است و دیگری همان موسیقی آب گرم که توسط بهمن کیارستمی ترجمه شده و در واقع نفله شده است. زیرا قصه ها برداشتی از دو کتاب 300 صفحه ای بیکافسکی هستند که در 100 صفحه به فارسی برگردانده شده اند . و به عبارت بهتر فقط 20 درصد از دو کتاب با عنوان یک کتاب به چاپ رسیده است.

کاغذ و قلمی از کیفم در آوردم و روی میز مرد سیبیلو قرار دادم . گفتم می شود نام این 5 کتاب را که به فارسی ترجمه شده اند برایم بنویسید.در ضمن چامسکی چه ربطی به بیکافسکی دارد؟

مرد سیبیلو و دو دوستش با حالتی عجیب به من نگاه کردند. او کاغذ را جلو کشید و روی آن نوشت:

1. موسیقی آب گرم و 2. 3. 4. 5. ... جلوی شماره های دیگر خالی ماند .

سرش را بالا گرفت و گفت شما اولی را بخوان خودت باقی را پیدا می کنی  و شروع کرد به توضیح دادن در مورد این کتاب ....

حرفش را قطع کردم و گفتم اگر من پول میز شما را بدهم راهتان را می کشید بروید؟؟

 

خب وقایع بعدی که اتفاق افتاد چندان ادبی نبود و از ذکرش خودداری می کنم......

 

 

پ.ن: فرداشب لیله الرغایب است.اولین ۵ شنبه ماه رجب..شب آرزوهای نا تمام...ربطی به چامسکی و بیکافسکی ندارد اما آرزویتان را بنویسید و بگذارید لای قران...

 

اصلا هم گيسهايت سفيد نيست.دست هايت لك نياورده اند. موقع صدا كردنم صدايت نمي لرزد. موهايت را هم دوتايي نمي بافي و از زير چارقد گل گلي بيرون نمي اندازي.آن وقتها كه سرم تا كمرت بود به نظرم زيباترين زن جهان بودي.از همه آدم ها بيشتر مي دانستي . صدايت هم وقتي توي آشپزخانه مي زدي زير آواز از خواننده .هاي واقعي شان خيلي بهتر بود.

حالا كه بزرگ شده ام هم فرقي نكرده است. هنوز خوشگلي.خيلي خوشگل.اصلا اين چين هاي زير چشم خيلي بهت مي آيد و رگه هاي سفيد لاي گيس هاي مشكي هم جا افتاده ات كرده هم جذاب. صدايت هم كه دو رگه شده براي زمزمه " لا لا لا لا گل پونه " مناسب تر است.هيچ چيز بين ما فرقي نكرده است . فقط من قد كشيده ام و يكي دو سانت قد تو آب رفته. تو اسمش را مي گذاري گذر زمان . من مي گويم " حلول تو در من " است. نگو روزگار گذشته. نه…تو وقف من نشده اي . من قد كشيده ام تا جاي پاي تو را محكم كنم و نمي داني چقدر دلم ضعف مي رود وقتي هنوز دروغ مي گويم و تو به سادگي دروغ هاي كوچك را از چشمهايم مي خواني . مي گويي:" به قول شما جوونا ، مادرا رو ديگه نمي تونين بپيچونين" مي گويي چشمهايم دروغ گفتن بلد نيستند.براي همين است كه هيچ چيز تغيير نكرده. هر قدر بلند تر و سنگين تر از كودكي هايم شده باشم ، اما هنوز براي تو همانم.كوچك، بي پرده ، راستگو …و تو هنوز تمام رازهاي جهان را مي داني .رازهايي كه توي هيچ كتاب و دانشگاهي به آدم ياد نمي دهند. هنوز بوي تو را از هزاران كيلومتر اينطرف تر هم مي توانم تشخيص دهم و اگر تمام زمين در يك غروب دلگير جمعه روي سرم آوار شده باشد رد انگشتهاي تو به گونه خيسم همه چيز را حل مي كند.

مي دانم. ميدانم حتي خيابان ها هم عوض شده اند.حتي گاهي كه دوستان قديمي ات را مي بيني سخت همديگر را مي شناسيد ، اما من دلم به همان يك جمله شان خوش است وقتي كه مرا كنار تو مي بينند و لبخند مي زنند كه :" دختر توست؟ چقدر شكل مادرت شده اي " از اينجاست كه كار من سخت مي شود.غير از چشمهايم كه انگار جفت چشمهاي توست ، غير از حرف زدنم كه مثل تو شمرده و آرام است ، غير از خنده هايم كه مثل تو يك چال كوچك به گونه چپم مي اندازد…چيزهاي ديگري هم بايد باشد كه مرا مثل تو كند. بايد مهربان باشم و صبور. بايد مثل تو تمام نمي دانم هاي جهان را بفهمم .بايد هم بتوانم كارنامه ام را به معدل تو برسانم هم تمام مهمانهايم از تعادل شوري و ترشي خورش هايم كيفور شوند. و همان قدر كه جاي آدم هاي بزرگ را در تاريخ مي دانم اسباب و اثاث خانه را درست و مرتب جا بدهم و بايد يك روز كه كودكي در من جوانه مي زند ،نذر حضرت زهرا كنم كه سالم به دنيا بيايد و درستكار بزرگ شود.بايد جاي پاي تو را در خودم محكم كنم كه كودك من هم باور كند كه من تمام رازهاي جهان را مي دانم و نمي تواند هرگز به من دروغ بگويد و بعدها كه كودك ديگري در او جوانه مي زند نذر حضرت زهرا كند كه سالم به دنيا بياد و درستكار بزرگ شود… آمين

 

دو تنها و دو سرگردون دو بی کس....صدای دورگه خواننده ای قدیمی از رادیو .... به گوش می رسد.حمید آقا (راننده اداره) صدای رادیو را بلند می کند تا همه با هم در حیرت و شگفتی غوطه ور شویم.ترانه خوبی است. بر منکرش لعنت، اما آیا این رادیو ... است که دارد این ترانه را پخش می کند و ما همه با هم با شگفتی به یکدیگر نگاه می کنیم؟ هر کس اظهار نظری می کند . اما این در مقابل اتفاقی که دقایقی بعد رخ می دهد  به یک شوخی می ماند.صدای رادیوی حمید آقا این بار بلند تر و بلند ترمی شود.صدای خواننده ای قدیمی از رادیو پیام پخش می شود: بخواب آرام...دل دیوانه...! این بار همه برق گرفته هستیم.باز به لحاظ کیفیت ترانه مشکلی نیست.یک ترانه کلاسیک، موزون و گوش نواز...اما سالها بود لذت شنیدن آزادانه و رهایش را از دست داده بودیم. در مقابل چشمان خرده گیر و مراقبی که آماده اند کوچکترین اتفاق نا متعارف را انگ ترویج X و اشاعه Y و تبلیغ Z تلقی کنند ، عادت کرده بودیم بر آنچه می دانیم خوب است ، چشم بپوشیم...عادت کرده ایم در خط کشی های آنان که بدبینانه همه چیز را به سیاه و سفید تقسیم می کنند به حداقل ها قناعت کنیم.به " دهاتی " و " مشکی رنگ ..." و "آهای خوشگل عاشق" . تمام سنت بزرگ موسیقی پاپ را از یاد برده بودیم و رادیو و تلویزیونمان در اختیار سه دانگ ها و دو دانگ ها بود.

محمد نوری چراغ اول را روشن کرد. مرگ غریبانه فرهاد و فریدون فروغی در سال نحس موسیقی ، به یادمان آورد که چه جواهر هایی را از دست داده ایم.

بعد مازیار غمگین به یادمان آمد و کورش یغمایی.حال ذوق زده و حیران به رادیو گوشمان را چسبانده ایم و  دو تنها و دو سرگردان... می شنویم.

می دانم که این روند به سختی می تواند ادامه پیدا کند.

کم هنران و کم کاران و کم استعدادها به میان می آیندو یاوه گو وار شروع به زمزمه و خرده گیری می کنند .این یاوه گوها همه جا هستند.خیابان، کوچه، محل کار، روزنامه وحتی در همین چند قدمی ما... آنانی که می خواهند مچ بگیرند و غر بزنند و توطئه کشف کنند ، اما ... بگذریم از چه می نویسم... این بار صدای جادویی فرهاد است که از رادیو... پخش می شود.ترانه سقف را می خواند.در آمیزش الماس گون کلمه و صدا و موسیقی .مروارید بی بدیل موسیقی پاپ ایران...

اما افسوس و صد افسوس سقفمون ، تن ابر آسمونه

یه افق... یه بی نهایت... کمترین فاصلمونه

 

رادیو.... چقدر دوست داشتنی شده است!