من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ....

ای دوریت...

آزمون تلخ زنده بگوری

(احمد شاملو)

It’s only the coward who

Gives up while there is still Hope

رفت. سالهاست که رفته دیگر.مرد پاییزی شعر، خزان را سطر به سطر ، سرخ و زرد و نارنجی ، سرود و یک روز شهریوری رنگ از شاخه افتاد .بی صدای خش خش برگی حتی . بی آنکه بادی بوزد . بی آنکه پاییز خودش را روی دیوارهای کاهگلی یله کرده باشد . یا شبنمی عاشق آفتابی شود به بهانه صعود .یک روز که رنگ شهریور داشت ، هنوز مدرسه ها پلک های خواب آلودشان را نمالیده بودند تا باز شوند و هنوز آسمان اخمو و ابری و بارانی و اشکی نداشت و هنوز پاییز نیامده بود تا عاشق شویم و خاطره هامان را زرد زرد ، سرخ سرخ بنویسیم ، او در (( اخم جنگلی )) گم شد . او در آن شهریور رنگ پریده و بی برگ ترین باغ دنیا تنها به طوس اندیشید و این که کنار فردوسی بزرگ فرصتی بیابد برای یک خمیازه جاوید . و افسوسی ماند که چرا به پاییز نرسید این بار کسی که در تمام عمر پاییز به او رسیده بود .و رسیده بود با برگهایی بر باد شده ، با میوه هایی از یاد شده ، با دلهایی شاد و ناشاد شده رسیده بود ، اما ....پاییز مثل یک سلطان رسیده بود به او که :

وقتی می گویند تو جای حق نشسته ای یعنی همین؟! آه ، اسم تو باشد یا نباشد،هرم نفس های عاشقان و دلسوختگان، ستمدیدگان و بی پناهان است. و این حکایت تمثیلی است از این که تو در نفس های هر عاشقی ،هر بی پناه و دلسوخته و سرگشته ای هستی و به قدر نفس حتی چشم از آنها بر نمی داری... برای همین هاست که دوستت دارم. وقتی آن قدر حضورت در زندگی ها تماشایی است که آه می شود نامی از نام های تو.کدام کس را می شناسی که آه نگوید؟! چه تو را بشناسد چه نه، چه دوستت بدارد چه نه !و چه بداند به هر آهی که می کشد صدایت کرده یا نداند!

آه نام توست !حتی اگر آنها که آه می گویند ندانند تو را صدا می زنند، تو، خودت که می دانی، جواب می دهی سلام شاید. شاید برای این است که آه کشیدن ، آراممان می کند. هر بار که آه می کشیم ، تو همین جا سلام می گویی و ما آرام می شویم.اگر نشد روزهای عمرم را با تو به جشن بنشینم ، تمامش را آه می کشم تا آنی، و کمتر از آنی از یادت خالی نشوم.

پی نوشت: گوشه اولین صفحه کتابی که باز کرده ام نوشته بود: در خبر است که حق جل جلاله سه نام از نام های خود را به ابراهیم فرستاد، یکی از آن آه بود که ابراهیم بر دوام می گفتی آه. اگر تندرستان و اهل سلامت را نود و نه نام بیاید ، اهل بلا را یک نام بیاید. نود و نه نام همه از زبان برآید ، اما آه از میان جان برآید.زبان و کام را به آه، راه نیست.